De Vader, met Louis D’or winnaar Hans Croiset

Za 19 mei 2018

Tachtig is hij nu. Een gepensioneerde fervente tapdanser die samen met zijn dochter Anne en haar man Antoine woont. Of was hij een bouwkundig ingenieur die onlangs met pensioen is gegaan en bezoek krijgt van diezelfde dochter en haar nieuwe vriend Pierre? Waarom heeft hij zijn pyjama nog aan? Is het al ochtend of moet het nog avond worden? En waar is zijn horloge? Dat heeft hij nodig als hij zich gaat aankleden. Maar waar hij dacht dat het zou liggen, vindt hij niks. Begint hij soms gek te worden?

De wereld door de ogen van iemand met Alzheimer In de theatervoorstelling De Vader bekijken we de wereld door de ogen van André (Hans Croiset), een oudere heer met de ziekte van Alzheimer. We zien de verwarring, zijn onrust en paniek. Maar niet alleen van hem. Ook van zijn dochter Anne (Johanna ter Steege). Waarvan je als bezoeker wel gaat twijfelen of zij zijn dochter wel is…

Le Père (De Vader) is geschreven door de Franse auteur Florian Zeller, ook wel ‘het grootste literaire talent in Frankrijk’ genoemd. Zijn werk is veelvuldig bekroond. Le Père is onderscheiden met de prestigieuze Franse theaterprijs Molière. Behalve in Frankrijk werd het toneelstuk ook bejubeld door pers en publiek in Engeland. Onder meer in Londen was The Father een regelrechte hit, met als gevolg dat de voorstelling inmiddels in meer dan 30 landen te zien is.

Acteurs Hans Croiset, Johanna ter Steege en regisseur Gijs de Lange bezochten de voorstelling al eerder, in Londen.

De touwtjes in handen houden
Johanna ter Steege speelt dochter Anne in het stuk. Johanna: “Het is heel aangrijpend om voor je ogen te zien gebeuren hoe iemand zijn decorum en zekerheden verliest. Ik kan mij voorstellen dat je als dochter graag zo lang mogelijk de situatie thuis wilt rekken, ook als dat eigenlijk niet meer lukt. In mijn familie was het ook traditie dat de jongere generatie de zorg voor de oudere op zich neemt. Mijn eigen ouders wilden ons dat echter niet aandoen; die wilden ons niet tot last zijn, júist omdat ze weten hoe het vroeger bij hen ging. Ik vind dat mijn personage, Anne, het heel goed doet.”
Hans: “Ik zat in Londen vooral te kijken naar hoe de voorstelling werkte, ik was minder met Alzheimer bezig. Je kijkt vooral naar een man die de touwtjes in handen probeert te houden maar dat lukt hem niet. Het is heel mooi om te zien hoe zijn omgeving op hem reageert. Hoe ze hem proberen te helpen. Die wisselwerking tussen de verschillende personages is heel bijzonder.”

Strijd tussen liefde, werk en zorg
Langzaam glijdt André weg in een mistige wolk waarin de wereld die hij eens zo goed kende, zich van hem vervreemdt. Herinneringen vergaan, vertrouwde gezichten vervagen. Krampachtig probeert hij grip op zijn leven te krijgen dat langzaam uiteen lijkt te vallen zonder dat hij begrijpt waarom. Dochter Anne probeert haar vader te helpen. Maar hoe help je iemand die steeds meer wegraakt?
Regisseur Gijs de Lange: “Bijzonder aan het stuk is dat je als toeschouwer ín het hoofd van iemand met Alzheimer komt, maar tegelijkertijd kijk je ook naar hem. Dus je bent in en uit zijn hoofd. En je weet op een gegeven moment echt niet meer wat waar is en wat niet waar is. Je ziet dat hij steeds meer de weg kwijt raakt door hoe anderen op hem reageren.”

Hans: “Johanna vertegenwoordigt - als mijn dochter in het stuk - het maatschappelijke ‘probleem’. Het moeten kiezen tussen de zorgende rol, je rol als dochter en je eigen leven. Je wilt iemand helpen, maar je moet ook door met je eigen leven. Die strijd bij Anne, tussen liefde, werk en haar vader, is goed zichtbaar. Je vraagt je af: Hoe lang is deze situatie nog houdbaar? Je denkt en hoopt dat je als mens dat soort beslissingen nooit hoeft te nemen.”

Lachen verbindt
Hoewel het stuk soms pijnlijk schuurt is het soms ook gewoon komisch en valt er ook te lachen. Gijs: “Het lekkere van humor in een theater is dat je het met elkaar beleeft. Dat je met zijn allen hardop lacht. Dat geeft verbondenheid. En troost. Waardoor je je op een bepaalde manier met Alzheimer kan verzoenen.”
Hans maakt zich nog geen zorgen: “Zolang ik de tekst nog uit mijn hoofd kan leren, ben ik niet bang voor dementie.”

Dinsdag 25 september in De Naald. Klik hier voor meer informatie en kaarten. 

 

Actueel

Winkelmandje

U heeft geen voorstellingen in uw winkelmandje.

Er is iets misgegaan met het laden van dit evenement. Probeer het later nogmaals.