Micha Wertheim voor de zoveelste keer
- Micha Wertheim

‘Micha Wertheim is een fenomeen’, schreef De Telegraaf. ‘Wie met zoveel talent zó bescheiden kan blijven, is een hele grote’, concludeerde het Algemeen Dagblad. Na vier voorstellingen weten Micha en zijn publiek inmiddels wat ze aan elkaar hebben. Toch blijft Wertheim door gaan. In ‘Micha Wertheim voor de zoveelste keer’ gaat het een avond lang over alles dat je al lang wist, had moeten weten of alweer vergeten was. Want alleen uit herhaling komt de vernieuwing voort.

Hij maakt het niemand makkelijk, dus ook zichzelf niet. Balanceren op het randje en zoeken naar de grens van wat nog leuk is en wat net niet. Om zijn kronkelende verhalen kun je lachen, maar als het alleen gaat jeuken is hij ook tevreden. Wat je niet snapt is namelijk spannend en dus interessant. Al het andere is saai. Wertheim is een gevoelige observator, een gewiekste manipulator een geestig provocateur die zijn publiek alle hoeken van de zaal laat zien. Grappen maken mag over alles, zolang het maar goede grappen zijn.

Het programma gaat over de nieuwsverslaving die Wertheim bij zich zelf en om hem zelf heen constateert. Een verslaving aan nieuws die er voor zorgt dat de vraag naar nieuws groter is dan het aanbod. Het gevolg, zo stelt Wertheim is een door nieuwspap gecreëerde ‘debatbubbel’ die ieder moment kan ontploffen en zorgen voor een debatcrisis.

“Ongemakkelijkheid, daar houd ik altijd wel van”, aldus Micha zelf. Lees hier het hele interview met Micha.

'Engagement maakt Wertheim boeiend'- **** NRC Handelsblad. Klik hier voor een recensie uit het NRC Handelsblad.
Lees hier een recensie van cultuurbewust.nl

**** Telegraaf: Schot in de roos
‘In zijn nieuwste programma geeft de cabaretier een kijkje in de keuken van zijn vakmanschap… Dit is zonder twijfel zijn beste programma tot nu toe. Herhaaldelijk scoort Wertheim met goeddoordachte grappen die een lang uitgesponnen spanningsboog hebben met een boemerangeffect.’


**** Volkskrant: Wertheim gebruikt publiek met zichtbaar genoegen
‘Hoe ver kan een kunstenaar gaan met het op de proef stellen van zijn publiek? Waar ligt de grens tussen puur treiteren en de toeschouwers op een schurende manier een waardevolle les leren? …
Langzaam maar zeker zuigt hij het publiek mee in een draaikolk van springerige argumenten, speldenprikken, schijnbare déjà vue’s, en taalkundige fata morgana’s. Net op het moment dat je denkt datje weer in evenwicht bent, krijg je weer een duwtje. En zo wordt het een zowel hilarisch als prikkelend programma. Wertheim heeft je weer bij de kladden gegrepen.‘