Ik lach me dood
- Jaap Mulder

Jaap Mulder in zijn 12e solovoorstelling. Twintig jaar staat hij nu in het theater, sinds zijn dubbele zege op het Camerettenfestival in 1989 in Rotterdam. Daarom zal hij een greep doen uit het materiaal dat hij in die tussentijd schreef. Liedjes die hun poëtische kracht nooit zullen verliezen. Conferences die nog even actueel en scherp zijn. Grimmig, bizar, cynisch, overtuigend en onstuimig in zijn humor.

Al twintig jaar lang behoort Jaap Mulder zonder enige twijfel tot de beste cabaretiers van Nederland. Toch is de kans groot dat je nog nooit van hem hebt gehoord. De Friese Groninger met de markante kale kop weigert namelijk om deel te nemen aan banale televisiespelletjes en wil geen tafelheer zijn bij De Wereld Draait Door. Vol goede moed, bizarre verhalen en cynisme trekt hij daarom al twintig jaar langs de Nederlandse theaters om zijn publiek te overtuigen van zijn gelijk. Het theater is namelijk zijn plek. De plek waar hij wil prikkelen, moraliseren, wetten voorschrijven, zonder opdringerig te zijn.

Een meeslepende verhalenverteller die de vinger op de zere plek durft te leggen. Volgens de Volkskrant is hij een geweldige cultuurpessimist. Voor Jaap Mulder zijn het nu dus geweldige tijden. Want wie begrijpt het allemaal nog? Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Dus moet hij wel een vrouw zijn...

De Pers over Mulder
- Hij prikkelt, moraliseert, schrijft wetten voor zonder opdringerig te worden.
- Toon Hermans in de vijfde versnelling.
- Grimmig, bizar, cynisch, overtuigend en onstuimig in zijn humor.
- Mulder kiest voor het verhaal als medium van zijn boodschap. Het is een vorm die hij net zo goed als de beste vertellers in het vak, Freek de Jonge en Youp van ‘t Hek beheerst.